Κυριακή, 27 Ιανουαρίου 2008

Σάββατο, 26 Ιανουαρίου 2008

Παγωμένα Όνειρα

Εάν κλείσεις τα ματιά σου και
κοιτάξεις βαθειά μέσα στην ψυχή σου
μονό τότε θα καταλάβεις
την μοναξιά , ποσό άδεια είναι η καρδιά σου.

Σαν πέφτει το σκοτάδι
κανείς δεν μπορεί να ακούσει
της βουβές κραυγές σου.
Είσαι μέσα στο πλήθος και όμως
νιώθεις απέραντη μοναξιά.
Νιώθεις παγιδευμένη.

Κάθε μέρα που ξημερώνει
προσπαθείς να ξεφύγεις
από ένα όνειρο που έγινε
ο χειρότερος σου εφιάλτης.

Η νύχτα όμως επιστρέφει
ξανά και ξανά.
Αλλά δεν είναι η νύχτα που σε φοβίζει
είναι η εφιάλτες που φέρνει μαζί της.
Η φωνές μέσα στο κεφάλι σου
που σε καλούνε κοντά τους
φωνές που δεν σωπαίνουν
εάν δεν της ακολουθήσεις
στο παγωμένο μονοπάτι της μοναξιάς.

Δεν θέλεις όμως κάτι μέσα σου
σε σπρώχνει ξανά στο σκοτάδι.
Κλείνεις αργά τα ματιά σου
και πέφτεις σε έναν βαθύ ύπνο.

Νύχτες σαν και αυτές...




Νύχτες σαν και αυτές...

Υπάρχουν νύχτες σαν και την σημερινή
νύχτες που δεν με πιάνει ύπνος
και όμως το κεφάλι μου γεμίζει με όνειρα.
Όνειρα άσχημα , όνειρα που πονάνε
όνειρα που της πιο έντονες αναμνήσεις μου ξυπνάνε.
Όνειρα τα οποία όλη την νύχτα κρατάνε
και όλη την ημέρα στο μυαλό μου γυρνάνε.
Χρόνια τώρα έρχονται στον ύπνο
και στον ξύπνιο μου σαν ακάλεστοι επισκέπτες
αρκεί για μια στιγμή να κλείσω τα ματιά μου.
Είναι πάντα εκεί και με περιμένουν
περιμένουν για να μου αποδείξουν
ποσό μάταια είναι όλα.
Είμαστε ένα τίποτα
Ήρθαμε από το πουθενά
Ζούμε μέσα στο κενό
και ξανά πίσω στο πουθενά!